Isı Kaybı Hesaplayıcı

Isı kaybı hesabı, bir binanın dış ortama ne kadar ısı kaybettiğini belirler, watt (W) veya BTU/saat cinsinden ölçülür. Duvarlar, çatı, döşeme, pencereler ve kapılardan iletim kayıplarını (kondüksiyon) artı sızıntı/havalandırma kayıplarını (hava değişimi) dikkate alır. Sonuçlar, ısıtma ekipmanını doğru boyutlandırmak için kullanılır.

U-değeri (ısıl geçirgenlik), ısının bir bina elemanından ne kadar kolay geçtiğini ölçer, W/m²K cinsinden. Düşük U-değerleri daha iyi yalıtım anlamına gelir. Tipik değerler: tek cam 5,7, çift cam 2,8, üçlü cam 1,0, yalıtımlı duvar 0,3, yalıtımsız duvar 1,5. U-değeri × Alan × ΔT = O elemandan ısı kaybı.

Tüm ısı kaybı bileşenlerini toplayın: Q = Σ(U × A × ΔT) her eleman için (duvarlar, tavan, döşeme, pencereler, kapılar) + Qv havalandırma için. ΔT, tasarım koşullarında iç-dış sıcaklık farkıdır. Aralıklı ısıtma için (%20-30) ve kuzeye bakan odalar için (%10) paylar ekleyin. Tipik sonuç: konut için 50-150 W/m².

Derece-günler, ısıtmanın gerekli olduğu her gün için (baz sıcaklık - dış sıcaklık) toplayarak bir sezon boyunca ısıtma talebini ölçer. Baz sıcaklık tipik olarak 15,5-18°C'dir. Yıllık ısıtma enerjisi = 24 × DG × Isı kaybı katsayısı / 1000, kWh/yıl verir. Mevsimsel yakıt tüketimini ve enerji maliyetlerini tahmin etmek için kullanışlıdır.

Sızıntı (kontrolsüz hava kaçağı) eski binalarda toplam ısı kaybının %25-50'sini oluşturabilir. Şu formülle hesaplayın: Qsız = 0,33 × SDO × Hacim × ΔT, burada SDO (saatlik hava değişimi) 0,3 (sıkı) ile 1,5 (sızdıran) arasında değişir. Modern binalar kontrollü mekanik havalandırma ile 0,5 SDO'yu hedefler.

Konumunuz için ASHRAE hava durumu verilerinden %99 veya %99,6 kış tasarım sıcaklığını kullanın—yani dış sıcaklık kış saatlerinin %99'unda bu değerde veya üzerindedir. Londra için: -4°C, New York: -12°C, Chicago: -19°C. Rekor düşük sıcaklıkları kullanmayın; ısıtma sistemleri aşırı uç değerler için tasarlanmamıştır.